Doç. Dr. Ali Bestami Kepekçi

İslam düşüncesinde insan, yalnız başına kemale ulaşan bağımsız bir varlık olarak değil; aile, komşuluk ve toplum içindeki sorumluluklarıyla anlam kazanan bir varlık olarak değerlendirilir. Kur’an-ı Kerim’de insanların farklı topluluklar hâlinde yaratılmasının amacı “tanışmaları” olarak açıklanırken (Hucurât, 49/13), yakın ve uzak komşuya iyilikte bulunmak da temel ahlaki sorumluluklar arasında sayılır (Nisâ, 4/36). Klasik İslam ahlakındaki ülfet kavramı ise insanların kaynaşmasını ve dayanışma içinde yaşamasını ifade eder. Bu anlayışa göre aidiyet geçici bir duygusal ihtiyaç değil; insanın şahsiyetini, huzurunu ve toplumsal sorumluluk bilincini geliştiren temel bir hayat bağıdır.