Sırada Kim Var?

Geçtiğimiz ay Türkiye’nin gündeminde öğretmenler vardı. Haklarını, özlük taleplerini ve gelecek kaygılarını dile getirmek için meydanlardaydılar. Bugün ise Ankara Güvenpark’ta bu ülke için canını ortaya koymuş gaziler ve şehit aileleri nöbet tutuyor.

Yarın kim olacak?

İşçi mi?

Memur mu?

Emekli mi?

Çiftçi mi?

Esnaf mı?

Sanayici mi?

Tüccar mı?

Maalesef bugün Türkiye’de “Benim bir sorunum yok.” diyebilecek neredeyse hiçbir toplumsal kesim kalmadı.

Bir tarafta aldığı maaşla ay sonunu getiremeyen emekliler, diğer tarafta geçinemeyen memurlar… Artan maliyetler altında ezilen esnaf, üretmekten vazgeçen çiftçi, yüksek faiz yükü altında yatırım yapamaz hale gelen sanayici ve iş insanları…

Şimdi de vatan uğruna uzuvlarını kaybetmiş gaziler, hak ettikleri statü ve özlük hakları için günlerdir Ankara’nın ortasında seslerini duyurmaya çalışıyor.

Aslında yaşananlar birbirinden bağımsız olaylar değil.

Bunların tamamı aynı ekonomik anlayışın farklı sonuçlarıdır.

Türk siyasi tarihinin en çok hatırlanan sözlerinden biri şudur:

“Boş tencerenin yıkamayacağı iktidar yoktur.”

Bu söz sadece mutfaktaki yangını anlatmaz.

Boş tencere; ekonomik adaletsizliği, gelir dağılımındaki bozulmayı ve devletin vatandaşına karşı görevlerini yerine getirememesini de anlatır.

Bugün insanlar sadece daha fazla maaş istemiyor.

Adalet istiyor.

Emeğinin karşılığını istiyor.

İnsanca yaşayabileceği bir düzen talep ediyor.

Gazilerin “Eşit statü, eşit hak” talebi de aslında bunun başka bir ifadesidir.

Bugün devlet, neredeyse her kesime “Kaynak yok.” cevabını veriyor.

Peki gerçekten kaynak mı yok?

Türkiye’nin sorunu kaynak yetersizliği değildir.

Sorun, mevcut kaynakların nasıl üretildiği ve nasıl paylaşıldığıdır.

Faize ayrılan yüz milyarlarca lira, üretim yerine tüketime dayalı ekonomik model, ithalata bağımlı sanayi ve yüksek vergi yükü…

Bütün bunlar devletin sosyal yükümlülüklerini yerine getirmesini her geçen gün daha da zorlaştırıyor.

Sonuçta herkes kendi hakkını almak için meydanlara çıkmak zorunda kalıyor.

Oysa güçlü devlet, vatandaşını meydanlarda hak aramak zorunda bırakan devlet değildir.

Güçlü devlet, vatandaşının hakkını o meydanlara çıkmadan teslim eden devlettir.

İşte tam da bu noktada Türkiye’nin yeni bir ekonomik anlayışa ihtiyacı olduğu açıkça görülmektedir.

Prof. Dr. Haydar Baş’ın ortaya koyduğu Milli Ekonomi Modeli, yalnızca ekonomik büyüme hedefleyen bir sistem değildir.

İnsanı merkeze alan, üretimi esas alan ve sosyal devleti güçlendiren bir modeldir.

Bu modelde devlet, para üretme yetkisini millet adına kullanır; ekonomiyi yalnızca piyasaların insafına bırakmaz. Senyoraj hakkını kamunun refahı için değerlendirir, üretimi ve istihdamı destekler, gelir dağılımını adalet temelinde düzenler.

Böyle bir sistemde gazinin hakkı ile emeklinin maaşı, öğretmenin özlük hakkı ile çiftçinin üretim desteği birbirine rakip değildir.

Çünkü mesele, mevcut pastayı paylaşmak değil; üretimi artırarak pastayı büyütmektir.

Bugün ise tam tersi yaşanıyor.

Ekonomi büyüdüğü söyleniyor ama refah büyümüyor.

Rakamlar artıyor ama insanların alım gücü düşüyor.

Bu yüzden toplumun her kesimi kendisini mağdur hissediyor.

Bağımsız Türkiye Partisi’nin yıllardır söylediği gerçek bugün sokakta daha net görülüyor.

Sorun yalnızca düşük maaş değildir.

Sorun yalnızca yüksek enflasyon değildir.

Sorun, insanı merkeze almayan ekonomik anlayıştır.

Öğretmenin, gazinin, emeklinin, işçinin, memurun, çiftçinin, esnafın ve sanayicinin aynı anda sıkıntı yaşadığı bir ülkede artık tek tek sorunları konuşmanın ötesine geçmek gerekir.

Çünkü bu artık münferit bir mağduriyet değil, sistem sorunudur.

Türkiye’nin ihtiyacı pansuman tedbirler değil, köklü bir paradigma değişikliğidir.

Milli Ekonomi Modeli’nin ortaya koyduğu üretim odaklı, adil paylaşımı esas alan ve sosyal devleti yeniden inşa eden yaklaşım, sadece ekonomik bir tercih değil; toplumsal huzurun da anahtarıdır.

Bugün Güvenpark’ta yükselen ses, aslında sadece gazilerin sesi değildir.

O ses, farklı meydanlarda, farklı meslek gruplarında ve farklı şehirlerde aynı cümleyi kuran milyonların ortak sesidir:

“Biz ayrıcalık değil, adalet istiyoruz.”

Ve adaletin yolu, insanı merkeze alan güçlü bir devlet ve güçlü bir ekonomik modelden geçmektedir. Türkiye’nin buna ihtiyacı var; Bağımsız Türkiye Partisi’nin savunduğu Milli Ekonomi Modeli de tam olarak bunu teklif etmektedir.

Facebook

Twitter